Groot Constantia

Op de oostelijke hellingen onder de Tafelberg perst Groot Constantia sinds 1685 onafgebroken wijn, toen Simon van der Stel, gouverneur van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, het land kreeg toegewezen dat de bakermat van de Zuid-Afrikaanse wijnindustrie zou worden. Het herenhuis met geveltoppen en rieten dak — een ijkpunt van de Kaaps-Hollandse architectuur, later uitgebreid onder de familie Cloete die het landgoed in 1779 kocht — staat aan het begin van een met eiken omzoomde laan. Vandaag is het een provinciaal erfgoedmonument en levend museum in plaats van een particuliere hoeve, sinds 1993 in beheer van de Groot Constantia Trust.

Zijn faam berust op Constantia, een van nature zoete dessertwijn van muskaat die Europese hoven in de 18e en 19e eeuw op veilingen op prijs stelden. Het landgoed deed de stijl in 2003 herleven als Grand Constance en bracht daarmee een wijn terug die sinds de jaren 1880 niet meer was gemaakt. De fles trekt een lang literair kielzog: Jane Austen schreef Constantia voor tegen een gebroken hart in Sense and Sensibility, Charles Dickens schonk het in The Mystery of Edwin Drood, en het zou Napoleon hebben getroost tijdens zijn ballingschap op St Helena.

Het werkende landgoed beslaat ruwweg 160 hectare, waarvan ongeveer 90 met wijnstokken beplant, en produceert rode wijnen aangevoerd door Cabernet Sauvignon, Merlot, Shiraz en Pinotage naast Sauvignon Blanc en Chardonnay. Bezoekers bewegen zich tussen het gerestaureerde herenhuis en de Iziko-museumkelders — waar een tentoonstelling de geschiedenis van slavenarbeid op het landgoed onder ogen ziet — plus wijnproeverijen, restaurants zoals het op de Kaaps-Maleise keuken gerichte Jonkershuis, en picknickterrassen met weidse uitzichten over de Cape Flats naar de zee.